Deze review is freelance geschreven door Dagmar Janssen
Maandagochtend 11 mei mocht ik naar de vroege persvoorstelling van The Mandalorian & Grogu. De zaal zat deze keer niet vol fans en VIP’s zoals de premieres waar ik normaal gesproken naartoe ben gegaan. Dit zorgde voor een hele andere filmervaring.
De film begint met een korte introductie tekst op het scherm en dan duik je direct een scene in waar de actie niet lang op zich laat wachten. Voeg hier de bekende en zeer herkenbare stijl van componist Ludwig Göransson aan toe en met de eerste minuten is meteen duidelijk dat je naar een Star Wars film aan het kijken bent. Wat deze film vooral doet, is precies leveren wat je hoopt wanneer je Mando en Grogu op het grote scherm ziet: een vlot, avontuurlijk en charmant Star Wars‑uitje dat niet pretendeert het universum opnieuw uit te vinden, maar wel vol liefde is gemaakt voor zowel nieuwe kijkers als doorgewinterde fans.
De opzet van de film voelt aan als losse mini‑avonturen achter elkaar, alsof je korte afleveringen van seizoen 1 hebt samengevoegd tot één groter geheel. Elk segment heeft zijn eigen sfeer, tempo en doel, maar samen vormen ze een overkoepelend verhaal dat soepel doorloopt.
Voor casual kijkers, of zelfs mensen die de serie nooit gezien hebben, is dit een groot voordeel. De film is verrassend toegankelijk. Je hoeft geen encyclopedische kennis van het Star Wars‑universum te hebben om te begrijpen wat er gebeurt. Toch kun je als je een fan bent wel genieten van verschillende bekende gezichten.
De dynamiek tussen Mando en Grogu is duidelijk, de wereld wordt helder neergezet en de film legt nergens onnodig veel uit.Het voelt alsof Jon Favreau en Dave Filoni bewust hebben gekozen voor een structuur die zowel fans als nieuwkomers bedient: herkenbaar, maar niet afhankelijk van voorkennis. Een van de leukste verrassingen is dat we meer van Grogu zelf te zien krijgen. Niet alleen als schattige sidekick, maar ook als personage met groei, keuzes en kleine momenten van ontwikkeling.
Wat ik bijzonder vond om te zien, is hoe soepel oude en nieuwe Star Wars‑stijlen met elkaar verweven worden. De Empire‑ en Rebel‑invloeden voelen rechtstreeks uit de originele trilogie geplukt. De monsters doen vooral denken aan de prequels en de creature- en alien-designs zijn een combinatie van originele trilogie en de sequels. De sfeer, humor en opbouw sluiten perfect aan bij de moderne Star Wars‑media van Filoni en Favreau. Er zitten zelfs duidelijke parallellen in met Dagobah‑achtige scènes (moerassig, mysterieus, spiritueel). Zoals George Lucas ooit zei: “It’s like poetry, it rhymes.”
En dan zijn er nog de momenten die zó uit Top Gun lijken te komen. Snelle manoeuvres, zonsondergangen en dogfights. Het is een heerlijke knipoog die verrassend goed werkt in een Star Wars‑setting. De humor zit overal doorheen. Soms subtiel, soms duidelijk meer op kinderen gericht, maar altijd in lijn met wat we van Favreau gewend zijn. Het is niet te veel, (meestal) niet te flauw, en het past bij de toon van de film: luchtig, warm en toegankelijk. Grogu zorgt uiteraard voor de meeste lachmomenten, maar is zeker niet de enige net leuke momenten.
Visueel is The Mandalorian & Grogu een feestje. De actie is strak, de landschappen zijn prachtig en de achtergronden zitten vol kleine details die mij in ieder geval uitnodigen om de film nóg een keer te kijken.
De creature‑effects, de sets, de droids, de planeten: alles voelt rijk, levendig en typisch Star Wars. En dat zonder lightsabers.
Een belangrijk detail dat deze film extra bijzonder maakt, is dat er meer credits worden gegeven aan Brandon Wayne en Lateef Crowder, die samen met Pedro Pascal Mando tot leven brengen. Pedro Pascal is natuurlijk de stem en het gezicht van Din Djarin, maar Brandon en Lateef zijn degenen die hem fysiek neerzetten in de meeste scènes. De film erkent dat zichtbaar, en terecht, hun werk is essentieel voor de manier waarop Mando beweegt, vecht en aanwezig is. Let goed op, want er zitten leuke cameo’s en bekende stemacteurs verstopt die je misschien herkent. Het voelt bijna als een spelletje: spot jij ze allemaal? En in de aftiteling valt nóg iets op: Justin van der Lek, “onze eigen” Nederlandse visual effects‑supervisor, staat opnieuw tussen de grote namen. Zijn IMDb‑lijst wordt steeds indrukwekkender, met werk voor Star Wars, Marvel en The Hobbit. Altijd tof om een Nederlandse professional zo prominent terug te zien in Hollywood‑producties.
