In het eerste jaar van de PS5 verscheen Returnal van Housemarque. Wij waren toen enorm enthousiast met onze review en keken dan ook zeker uit naar de nieuwe game van de ontwikkelaar. Saros is een compleet nieuwe verhaal dus je hoeft Returnal niet gespeeld te hebben. Met flink wat veranderingen is het een uitstekende game, maar of het beter is dat hangt er een beetje vanaf.
Dit keer ben je niet alleen
Saros is in de kern erg gelijkend aan Returnal. Je begint vanaf je basis met run door een bioom heen. Iedere keer dat je je run begint, is de lay-out anders met andere routes en volgorde van de stukjes van de wereld. Met enkele standaard elementen zoals vlak voor de kamer van de bossfights. Het grote verschil echter is dat je op deze planeet niet als enige aanwezig bent. Niet alleen ben je onderdeel van de vierde expeditie, Echelon IV, die Carcosa bezoekt. Dit nadat contact met eerdere expedities is gestopt.
Samen met nog wat andere leden van je expeditie heb je een basis gemaakt waar je iedere keer dat je doodgaat, of via een checkpoint naar terug zal keren. Op deze manier is het alweer heel anders dan Returnal. Je hebt wat meer aanspraak en ook het verhaal is een stukje diepgaander. Echter, helaas zijn de personages redelijk oppervlakkig voor het grootste gedeelte met regelmatig flinke veranderingen in hun psychische staat. Het is bovendien op enkele wendingen na een redelijk voorspelbaar verhaal, maar naar mijn mening wel een stuk beter dan Returnal. Zeker wanneer je alle extra lore elementen opent en zoekt, is er zeker wel een goede basis die nog net wat meer uitgewerkt had moeten worden.
“Makkelijker” maar nog steeds enorm intens
Saros heeft voor de Returnal uitdagingspuristen een paar minpunten, die ik zelf juist erg fijn vond. Zo heb je in iedere bioom een checkpoint waardoor je nooit meer vanaf het begin een run moet beginnen. Dat zorgt ervoor dat je als speler niet constant alles opnieuw moest doen. In Returnal was dat mijn grootste probleem met de wereld. Natuurlijk kun je ervoor kiezen om wel vanaf het echte startpunt te beginnen en dat is dan ook meer dan prima.
Toch is ook deze manier in de basis een stukje makkelijker dan Returnal. Zo heb je namelijk een zeer uitgebreide skilltree die het leven op Carcosa makkelijker kan maken. Zoals iedere run met verschillende hulpitems vinden. Meer resources vinden, een tweede kans en meer health kunnen vinden. Het is over het algemeen een uitstekende skill tree met vooral op het einde van de game wat beperking door een zeer gelimiteerde resource. Als je echt uitdaging wilt, kun je natuurlijk hier niets van vrijspelen of het beperken.
Tot slot heb je nog modifiers die het spel makkelijker of moeilijker maken. Zonder modifiers is je game in balans, maar iedere modifier heeft een score. Maak je het te makkelijk of te moeilijk dan kun je niet verder. Je mag maximaal drie punten afwijken van het midden dus je zult keuzes moeten maken als je hier gebruik van wilt maken.
Bullet hell ten top
De gameplay ziet de terugkeer van de bullet hell die Returnal ook al was met flink wat verschillende typen aanvallen die in verschillende kleuren voorbij komen. Sommigen kun je absorberen met je schild, sommigen kun je alleen pareren en anderen kun je doorheen dashen. Het spel heeft flink wat diepgang qua gevechten, maar ik zou bij een volgende game toch iets meer variatie nog zien met vijandelijke aanvallen en hoe je er op kunt reageren.
De meeste diepgang zit echter in de verschillende wapens. Zelfs binnen de range van een type zoals een rifle of een chakram zitten erg veel potentiële opties in stats en variaties. Zo heb je bijvoorbeeld rifles met auto-target of een chakram waarvan de kogels in de vijand blijven voor meer schade.
Tel daar je special attack, overdrive en artefacten bij op en geen enkele run is meer hetzelfde. Zelf speelde ik weinig met bijvoorbeeld het handgeweer en waren vooral rifles en chakrams mijn voorkeur, maar ieder wapen heeft zijn eigen nuttige onderdelen dus experimenteer vooral. Wat ik wel irritant vond was dat wanneer je een nieuwe vrijspeelde je werd geforceerd om daar mee door te gaan voor je een nieuwe vond.
Carcosa is een prachtige plek, maar niet perfect
Saros is een prachtige game met enorm veel sfeer. De wereld is weer op zo’n manier opgebouwd dat je constant een onbehaaglijk gevoel hebt, terwijl het geen horrorgame is. Zeker wanneer de eclips start en de wereld echt gaat leven voelt het alsof je ieder moment gegrepen kunt worden. De details in de wereld zijn uitstekend, al had ik in de biomen iets meer verwacht van structuren doordat er zo wordt gezinspeeld op de bewoners van Carcosa.
Ook merkte ik dat de game op de basis PS5 niet altijd even soepel liep. Vooral bij langere sessies had de game moeite alles bij te houden in de tweede bioom en ervoer ik redelijk wat lag en slowdown. Exact wat je niet bij een game als dit wilt hebben. Maar het was niet iedere keer, dus ik verwacht dat er ergens een memory leak zit die bij langere sessies te veel RAM opeet. Hopelijk wordt dit gefixt, want verder heb ik afgezien van enkele kleine glitches die geen verschil maakten geen enkel probleem gehad.
Een absolute aanrader
Hoewel de game voor de liefhebbers van de moeilijkheid van Returnal niet per se de beste ervaring geeft, zullen fans van die game alsnog een goede tijd hebben met Saros. Niet alleen kun je het zelf zo uitdagend maken als je wilt door modifiers, minder te upgraden en geen checkpoints te gebruiken.
