Als er één legende vaak vertaald is in media is het wel die van Koning Arthur en de ridders van de ronde tafel. Wardens of Avalon brengt je naar de wereld hiervan, maar in het spel is Camelot in verval geraakt. Jij hebt een nieuwe uitvalsbasis op het mythische eiland Avalon en probeert vanaf daar de glorie te herstellen.
De demo die ik speelde was kort, maar gaf een redelijk beeld van twee kernelementen. Allereerst het stadje waar je in verblijft en de mechanics daar en een stukje van de verhaallijn en verkenning. Net als met de demo begin ik over het stadje.
Waar Avalon eerst een prachtige stad was met veel inwoners en verschillende indrukwekkende districten zijn het nu ruïnes. Stukje bij beetje kun je dat echter herstellen. Je kunt districten herstellen en daar verschillende gebouwen bouwen. Stukje bij beetje komt er meer leven in de stad en kun je meer doen. Zo kun je op een gegeven moment je items en wapens bijvoorbeeld upgraden. Helaas kon ik hier niet te diep op ingaan, want wat ik wilde bouwen kostte resources, iets wat ik niet zo snel bij elkaar had gesprokkeld voor de handige gebouwen. Het proces was gemakkelijk en snel dus afhankelijk van de diepgang kan dit best een goede mechanic worden.
Corruptie en gevaar ligt overal op de loer
Dus na even te hebben gespeeld met mijn stad accepteerde ik een missie om te voltooien. Om de missies te voltooien zul je de relatief veilige omgeving van je stad moeten verlaten en naar het vasteland trekken. Door middel van een portaal in een Spirit Tree. Eenmaal in de wereld kon ik op mijn gemak wat oefenen met vechten door wat wolven te verslaan. Zo kon ik kijken welke van voorbereide wapens ik het fijnste vond. Daarnaast was het mogelijk om twee spells te equipen. Zelf ging ik voor één aanvallende en één helende, maar er is een hele lading aan mogelijkheden.
Wat ook opvallend is, is hoe zeldzaam resources zijn. Zo heb je dus spells, maar die moeten opladen door sacred light na één keer gebruikt te zijn. Echter, in mijn hele tijd met de game ben ik niets tegengekomen waardoor ik mijn spells kon rechargen. Ja, doodgaan helpt, maar dat is nu ook niet bepaald een goede oplossing.
Waar ik uiteindelijk erg aan moest wennen is de manier hoe de camera werkte en het richten van mijn aanvallen. De game is in een top-down perspectief, maar leek toch wat anders te werken dan wat ik gewend was. Wat een leuke toevoeging is, is dat het spel zichzelf balanceert. Zo kun je met maximaal drie andere spelen en op basis van het aantal spelers wordt het spel anders. Nu is de game sowieso niet al te makkelijk door mechanics als stamina en soulslike elementen zoals je inventory verliezen als je dood gaat.
Het is even aankijken hoe de game totaal gaat zijn, maar ik had zeker een goede uitdaging. Zeker wanneer het nacht wordt en corruption in het spel komt. Naarmate je verder speelt des te corrupter je wordt tot je uiteindelijk doodgaat. Echter, gedeeltelijk onder invloed zijn van corruption zorgt juist dat jij sterker wordt (hetzelfde geldt trouwens voor je vijanden).
Moet meer zien
Voor ik echt een beslissing kan maken op dit spel moet ik wel echt meer zien. De gameplay voelde wat onwennig, maar heeft interessante concepten. Ik zou zeker meer van de game willen zien aangezien de artstyle en de wereld wel boeiend lijkt. Hoe dan ook moet de game volgend jaar verschijnen en zal er binnenkort een open playtest starten.
