Ik heb een beetje een haat-liefdeverhouding met Life is Strange. Hoewel ik over het algemeen erg geniet van de verhaallijn, is regelmatig de gameplay het net niet. De enige waar ik dat tot nu toe totaal niet had was True Colors, maar Double Exposure miste diepgang qua gameplay. Nu met Reunion keren we nog één keer terug naar het leven van Max met nog één kans het gewilde einde te krijgen. Met als grote twist: een terugkerende Chloe.
Over de verschillende games heeft Life is Strange een zeer complexe tijdlijn met verschillende realiteiten, samengesmolten tijdlijnen en meer gekregen. Zo kon Chloe in de eerste game doodgaan of blijven leven, maar opeens is ze in deze game weer tevoorschijn gekomen. Gelukkig weet de game de aanwezigheid van Chloe te verklaren op een manier die werkt voor beide uitkomsten van het origineel. Dat was voornamelijk mijn grootste angst voor dit spel, dat de opoffering tijdlijn zijn impact zou verliezen.
Caledon in vuur en vlam
Het spel speelt zich ongeveer een jaar na Double Exposure af en na al die gebeurtenissen is voor Max de rust wat teruggekeerd. Haar leven is redelijk verder gegaan en er gebeuren geen gekke dingen. Echter, een enorme brand op Caledon University brengt Max weer terug in actie omiedereen te redden. Dat terwijl Chloe ook plotseling voor haar neus staat. Met wisselende perspectieven en verschillende krachten speel je door het spel heen.
Opvallend is dat Max haar krachten uit het origineel terug zijn met wat bonussen, maar de kracht uit Double Exposure niet meer aanwezig is. Met Chloe heb je bovendien bijna geen echte krachten, maar is het vooral het gebruik van haar hersenen om zo het gewenste resultaat te krijgen. Het is weer een net wat andere manier van gameplay die goed past in de franchise. Wat je wel hebt met Chloe zijn visioenen van een andere realiteit.
In het spel zijn er weer flink wat keuzes die je kunt maken en ze voelen belangrijker dan ooit. Het lijkt dat er meer opties zijn qua eindes dan ooit tevoren. Je bent echt de meester over wie er doodgaat en blijft leven. De kleinste gesprekken en beschuldigingen kunnen er al voor zorgen dat je wel of niet ervoor zorgt dat iemand blijft leven. Op dit punt is het spel erg sterk.
Klaar met de wereld
Echter, na twee games met Caledon University komt die plek wel echt mijn neus uit. Hoewel het er uit ziet als een prachtige wereld is het een lege, dode en saaie wereld. Afgezien van daadwerkelijke gameplay beats voelde ik er niets voor om de wereld te verkennen. Het voelt niet alsof je als Max en Chloe leeft in de wereld, maar meer een soort checklist afgaat om je omgeving nogmaals te redden. Dat is naar mijn inziens eeuwig zonde aangezien Deck Nine juist zo’n prachtig vormgegeven wereld heeft neergezet. Juist wat meer diepgang in de wereldopbouw had deze game uitstekend gemaakt.
Tot slot hoop ik wel dat dit echt het einde is van Max en Chloe. De personages zijn uitstekend geschreven, maar eerlijk gezegd ben ik moe van ze en hun trauma. De grootste wens die ik heb voor een volgende game van de franchise is iets wat echt weer fris aanvoelt. Zoals True Colors aanvoelde.
Een sterke afsluiter
Hoewel het zeker geen perfecte game is, is het een sterke afsluiting voor Max en Chloe die op een manier hun relatie een einde geeft. Wat voor einde het is dat ligt echter volledig aan jouw keuzes. Zowel qua dialoog als andere acties die je uitvoerd. Met uitstekende muziek, acteerwerk en muziek is het zeker wat voor de fans. Als nieuwkomer zou ik echter absoluut niet met dit spel beginnen, je zal dan het belangrijkste missen: de binding met de personages en de wereld.
